۸۰ سال طول کشید تا ارتش آمریکا از سیاه ها عذر خواهی کنه. رنگین پوست هایی که فقط به خاطر پوست شون باید قرارگاه جداگانه ای در ارتش می داشتن. ۸۰ سال قبل سیاهها رو کودن می دونستن و از حقوق قانونی محروم می کردن. سیاهها تحقیر می شدن ولی همون سیاهها یه قرارگاه هوایی جداگانه داشتن و برای کشورشون می جنگیدن درست مثل بقیه کشورشون رو دوست داشتن. این نبود که چون تحقیر شدن و چون مورد ظلم واقع شدن کشورشون رو به هیچ بفروشن. خیلی ها بودن که وطن وطن می کردن و می خواستن سیاه ها رو برده وار از آمریکا بیرون بریزن ولی تا وطن به اونها احتیاج داشت جا زدن. ۸۰ سال سیاه ها آرزوها شون رو فرو خوردن و صبر کردن. سیاه ها بسیار خونسرد و صبور هستن. این رو از دوست سیاهم یاد گرفتم. حالا مدال های شجاعت به بازماندگان اعطا می شه و نژادپرستی تقبیح می شه. حالا حتی یک سیاه هم می تونه کاندیدای ریاست جمهوری بشه. حالا یک سیاه دست راست بوش می شه. حالا برای سیاه ها وقتی بالای سبد می رسن فریاد می کشن و هورا سر می دن. سیاهها صبور بودن و پر تلاش. پیرمرد ۸۰ ساله ای که به زور خودش رو بالای سن کشید تا مدال رو بگیره و غذرخواهی رو هم پذیرفت. قطعن سیاه ها روزهای سیاه رو فراموش نخواهند کرد ولی کوچولوهای سیاهی خواهند بود که طعم زندگی رو خواهند چشید. چقدر زیباست که مثل خواننده شون مایکل جکسون توهم نزدن و راه رو اشتباهی نرفتن! به جای اینکه سیاهی افکار سفیدها رو پاک کنن می تونستن با یه عمل جراهی سفید بشن! چون سفید بودن خودش یه امتیازه. کسی به مایکل جکسون به خاطر سفید شدن مدال نداد ولی سیاه های آمریکا بالاخره مدال شون رو گرفتن.

وقتی مایکل جکسون داشت تلویزیون می دید چقدر دوست داشت که هنوز سیاه بود!