چشمام داره از حدقه در میاد! ترجمه به طرز تخمی پیش می ره. حرف زدن یه آدم متعلق به دهه ۵۰ واقعن وحشتناکه. ثابت روی صندلی می شینم و شکمم هم روز به روز قلنمبه تر می شه. اصلن یادم رفت چی می خواستم بنویسم! آهان یادم اومد. می خواستم بگم رقابت خیلی چیز خوبیه!!
رقابت در اقتصاد یعنی چی؟ یعنی تعداد مصرف کنندگان و تولید کنندگان اونقدر زیاد باشه که یه مصرف کننده و یا یه تولید کننده نتونه به تنهایی قیمت رو تعیین کنه. اگه یه مصرف کننده قیمت رو تعیین کنه بهش می گن انصار خرید. اگه یه تولید کننده به تنهایی قیمت تعیین کنه بهش می گن انحصار تولید. اگه چند تا تولید کننده با هم قیمت رو تعیین کنن می شه رقابت انحصاری و ... خلاصه دونستن یه کوچولو اقتصاد به تصمیم گیری های شما کمک خواهد کرد. وارد بحث های تخصصی جریان نمی شم ولی یه مصداق در خصوص تاثیر رقابت براتون می گم که شاید تکراری باشه.
تا زمانی که بانک های خصوصی در ایران نبودن مثل پارسیان و اقتصاد نوین بانک های دولتی تره هم برای کسی خرد نمی کردن. با اومدن بانکهای خصوصی شکل و شمایل خدمات دهی فرق کرد. صندلی گذاشتن و نوبت دادن الکترونیکی و خیلی از خدمات دیگه. تازه وقتی پای بانکهای خارجی به ایران باز بشه چی می شه. این نتیجه رقابت بین بانکها برای جذب سپرده های بیشتره. خانومی رو دیدم که ۷۷ میلیون تومن پول ناقابل رو گذاشته بود تو حساب قرض الحسنه صادرات!!!! می دونین چرا؟ من قبلن پرس و جو کردم. هنوز بانک های دولتی به خاطر القا این فکر در مردم که احتمال ورشکستگی بانک های خصوصی هست مشتری دارن. جالب اینجاست که مردم ما هم به دولت تکیه می کنن. یعنی هر چی وابسته به دولت باشه مطمئن هست!! در صورتی که هر کالایی که مردم بتونن تولید کنن و دولت دست روش بگذاره گند خواهد زد!
تولید مسکن کار مردمه و تولید خودرو و تولید هر چیزی که مردم قادر و مایل به تولیدش هستن. اما زمانهایی پیش میاد که کسی حاضر نیست تولید رو به عهده بگیره چون سود نداره و اگه یکی تولید کنه بقیه هم مصرف می کنن. مثلن ساختن پل هوایی یا آسفالت کردن خیابون و ... تو این جور موقع ها بهش می گن سواری مجانی.
مردم زیادی هستن که حتی از محاسبه سود سپرده شون هم عاجز هستن. یعنی سواد اقتصادی در حد صفر هست و بخش های دولتی از اون سود می برن.
