اين بوي غذاها و ميوه ها رو اصلن نمي شه فراموش كرد. بعد از شونصد سال رفتم صف نون سنگك. با ديدن نون سنگك ياد سه تا غذاي اساسي مي افتم: آبگوشت، كوبيده، كله پاچه. ولي توي صف كه رفتم  صحنه باور نكردني ديدم. طبق معمول صف يكي ها از صف چندتايي ها جدا بود. طرف با پسرش اومده بود صف يكي ها و دو تا گرفت و رفت.

دقت كنين:

بعد از چند دقيقه حدود ۱۰ نفري توي صف يكي ها ايستاده بودن. توي صف چندتايي ها فقط ۲ نفر بودن!! خانومي شروع به اعتراض كرد از يكي ها كه بابا از اين طرف بيشتر را بنداز! من مونده بودم و توجيه اين رفتار كه: خب اينا هيچ كدوم نمي فهمن مي تونن تو صف چندتايي وايسن؟ خانومي كه صف يكي ها بود به يه خانوم تو صف چندتايي گفت: خانوم درست نيست كه شما تازه رسيدي بري و يكي ها تو صف بمونن!!! داشتم ميومدم بيرون. ولي بازم صف يكي ۵ برابر  چندتايي ها بود. در حالي كه يه چندتايي مي داد و يه يه دونه اي!

من شديدن گه گيجه گرفتم! نمي تونم اين نوع رفتار رو بفهمم. اونهم مردمي كه ۳۰ سال توي صف ايستادن و همه حقه هاي صف رو بلدن. كسي مي تونه بگه چطور چنين چيزي ممكنه؟

پ.ن:فردا صبح زود٬ طباخي ساعي٬ كله پاچه هر كي پايه بود خودش بياد! با چندتا از دوستا هوس كرديم تو سرماي ۶ صبح بزنيم بيرون و مغز و زبون و بناگوش و چشم٬ نوش جان كنيم. نون سنگك تازه همونجا پخته مي شه. يعني تنور داره خود طباخي ساعي(روبروي پارك ساعي).

پ.ن: فيلم The sea inside محصول اسپانيا واقعن زيباست. ببينين. In the mode of love هم قشنگه مخصوصن با موسيقي فيلم زيباش.