یکی از دوستان تو استرالیا داره روی پروژه ای کار می کنه. پروژه اون مربوط می شه به مدیریت نقدینگی. مثلن چطور یه بانکی باید نقدینگی ای تی ام ها رو مدیریت کنه تا مبادا مشتری ها نتون پول بگیرن و اعتبار بانک زیر سوال بره. دلش خوش بود که این پروژه اش به درد ایران هم می خوره. منم آب پاکی رو ریختم رُ دستش و گفتم: اینجا هیچ بانکی به فلان جاش نیست که ای تی ام هاش پول داشته باشه!!! البته وضع بانک های خصوصی به مراتب بهتره ولی بانک های دولتی واقعن با این سیستمهاشون گند زدن. جالب این جاست که بانک های دولتی فکر کردن هر چی قیافه شون رُ بهتر کنن می تونن طبیعت دولتی شون رو هم عوض کنن ولی قیافه های عبوس و بی احترامی به مشتری و بی تفاوتی نسبت به مشتری ها و مشکلاتشون تو ذات سیستم دولتی هست.

الان هم اگه وضع بانکهای دولتی کمی بهتر شده دلیلش حضور رقبا هستش که بر اساس اصول بنگاهداری عمل می کنن. ولی طبیعت شون عوض نمی شه. بانک های دولتی از رانت های بزرگی بهره می برن: تمامی حسابهای شرکت های دولتی که سر به فلک می زنه تو بانک های دولتی هستش که سودی هم بابتش نمی دن و از طرفی به ملت وام می دن و سود می گیرن. اگه دولت حسابهاش رو از بانک های دولتی بیرون بکشه همه بانک های دولتی ورشکست می شن.

تا زمانی که منافع بانک های دولتی به منافع مردم گره نخوره همین آش و همین کاسه است. بانکهای خصوصی در حال حاضر منافع شون با منافع مشتری ها گره خورده و اینه که مشتری ها رو راضی نگه می داره.