تا به حال دیدین یارو پنجاه سالشه تو ماشین سی دی رپ گذاشته و باهاش هم می خونه؟ یا نوجوان ۱۵ ساله ای که داره داریوش گوش می ده و آه می کشه و سیگار دود می کنه؟ یا مرد ۵۰ ساله ای که شیش و هشت می خونه و آهنگ های زیادی شاد و بچه های ۸ تا ۱۵ ساله خودشون رو براش می کشن؟
خیلی از این چیزها رو من وقتی ۱۸ یا ۱۹ ساله بودم می دیدم. یعنی موسیقی طبقه بندی خاصی نداشت. یعنی خواننده نمی دونست برای چه طبقه ای می خونه و متقاضی هاش کی ها هستن و شنونده ها هیچ تناسب سنی با موسیقی نداشتن.
این روزها اما می بینیم که موسیقی داره طبقه بندی می شه. خواننده های نوجوانها دارن شکل می گیرن. خواننده جوانها هم. خواننده میان سالها و پیره مردها مون ولی همون " تو ای پری کجایی" هستش و متناسب با سلیقه اونها استادهایی پرورش پیدا نکردن. مثلن بعد از ۳۰ از انقلاب یکی تو مایه های شهرام ناظری یا شجریان براشون خلق نشده.
الان گروههای موسیقی رپ رو می بینیم که نوجوونها و جوونها رو هدف گرفته و موفق هم بوده. دیگه نمی بینی بچه ۱۵ ساله مثلن داریوش گوش بده یا سیاوش قمیشی.
۶۰ درصد این جامعه جوونه و به همین خاطر بازار موسیقی های مطابق با سلیقه اونها داغ شده. موسیقی رپ(که نمی دونم می شه با رپ غربی مقایسه اش کرد یا نه و این رو باید کسی که موسیقی خونده و تاریخ موسیقی می دونه بگه) به عنوان اعتراضی به هنجارهای موجود داره شدیدن رشد می کنه. توی این نوع موسیقی احترام و تشبیه و تمثیل و از این حرفا نمی بینی. خواننده ها خیلی عریان دارن حرف می زنن. قافیه مافیه هم کم گیر میاری. دائم داری اعتراض می کنی و به همه چی می توپی. فکر می کنم رپ ایرانی کم کم به سمت اعتراض به جامعه و وضع موجود هم برسه.
خلاصه این که با شنیدن و دیدن بعضی از این بچه ها این موضوع تو ذهنم اومد و کسی که موسیقی می خونه خیلی بهتر می تونه تحلیلش کنه. البته اگه به تاریخ موسیقی غرب هم آشنا باشه چون جامعه الان ما مسیر گذشته غرب رو داره طی می کنه.
مثلن این رو می شه بررسی کرد که موسیقی رپ تو چه دوره ای شکل گرفت٬ نسبت جمعیت جوون به کل جمعیت مثلن در آمریکا چقدر بوده٬ اشعار اونها رو چه واژه هایی متمرکز بودن و ... یه نمودار زمانی براش بکشه و مطالعه تطبیقی کنه.
من تو موسیقی ترکی و عربی هنوز به این شدت ندیدم که رپرها نفوذ کنن. آیا ظرفیت زبانی اونها با رپ سازگار نیست؟ یعنی مثلن نمی شه اینقدر راحت بعضی چیزها رو تلفیق کرد؟
یه چیزی یادم رفت: تو همین مساله عریان بودن تو ترانه ها مساله ص..ک..ث رو هم می بینیم که داره جاباز می کنه. مثلن ل...ب و باصن و بغل و ... من که سی سال از عمرم می گذره یادم نمیاد شنیده باشم مثلن باصنت رو بچرخون یا لباتو می خوام جوون و ... این حرفا. ولی تو موسیقی غربی "تاچ مای بادی" یا همون تن من رو لمس کن رو همه جا می شنویم.
دیگه نمی شه به نسل جدید " لب لعل " و از این حرفا یاد داد و احترام و صنایع ادبی! نسل جدید می خواد راحت حرف بزنه به همین راحتی هم می گه: " لباتو می خوام جون!"
ما تو دهه ۶۰ و ۷۰ تکلیف مون با خودمون معلوم نبود. یعنی به عنوان یه تینیجر نمی دونستیم چی راست کار ماست ولی نسل جدید تکلیف شون معلومه و دارن راه خودشون رو می رن.
فقط یه چیزی هست. این نسل ۲۰ سال دیگه احتیاج داره تا تو کافی شاپ بشینه و موسیقی گوش بده. ناخودآگاه دیگه فرهاد می خواد و الهه ناز و ... یه نوع دیگه ای از موسیقی. به نظرم اون موقع دیگه نوری نداریم و شهرام ناظری و...
- بی خیال بابا! نشستی فکر ۲۰ سال دیگه رو می کنی! بیا بالا... دختر تهرون بیا... مخ می زنم زود(نمی دونم زود می گه یا زون یا...) بیا... نکن پریشون بیا... لباتو می خوام جوون...
- خاک به سرم! چه دوره و زمونه ای شده! پسره ی بی آبرو!
