باید دلیل محکمی داشته باشی تا تو رو به رفتن ترغیب کنه. رضا چند روز دیگه اقامت دائم می گیره و برای نهایی شدن باید از استرالیا خارج بشه یعنی میاد ایران. چند ماهی می شه که به من می گه: بنویس چی اذیتت می کنه؟ از چی ناراضی هستی؟ فکر می کنی رفتن می تونه تا چه حد مشکلاتت رو حل کنه؟ و ... باید دلیل کافی داشته باشی تا بتونی مقدمات رو فراهم کنی. اگه دلیل نداشته باشی و تکلیفت با خودت مشخص نباشه وقتی امتحان زبان رو دادی و پذیرش رو گرفتی یا اقامت دائم رو گرفتی تازه سوالات میاد سراغت: من واقعا باید برم؟ اصلا واسه چی دارم می رم؟ دنبال چی هستم؟ بعضی وقتها جوابهای مسخره داری! مثل این که: به خاطر آینده بچه نداشته باید برم! کی گفتی زندگی مثلا در کانادا یا استرالیا آینده بچه رو تضمین می کنه؟

وقتی چندماه پیش استادی قول همکاری بهم داد و شرطش این بود که تافل و جی آر ای رو بگیرم فکر نمی کردم هر روز با یه نخ سیگار روشن به این فکر کنم که باید رفت یا باید موند! چرا باید رفت؟ تازه همه این ها به کنار و دردسرهای ویزا گرفتن و نگرفتن به کنار. دو سال وقت می گذاری و تلاش می کنی و آقای کنسول دستاش رو می ذاره روی تخمش و ریجکتت می کنه! به همین راحتی و نمی دونی بعدش باید چیکار کنی. اگه به این نتیجه رسیده باشی که باید بری و ویزات رو ندن باید دوباره خودت رو برای موندن توجیه کنی.

خلاصه رفتن یا نرفتن دوباره سوال تعداد زیادی از ماها شده. من یکی تا تکلیفم با خودم معلوم نشده دستم به کار نمی ره. چه باید کرد؟