این واژگان پارسی هم کم گیر ندارند ها! یکی کامنت گذاشته و می گه: ببین کارت به کجا رسیده که به همسرت می گی همخانه!

خدایا...ا...ا...ا این مردم هر کاری که کنید یک چیز خواهند گفت! "همسرم" را قبلن نقد کردند که تازه به دوران رسیده ها چنین می گویند. مثلن معرفی می کنم: همسرم! یا تازه به دوران رسیده هایی هم هستند که برای احوال پرسی می گویند: "همسرت چطور است!" خب بابا بگو فلانی چطور است.

از واژه زنم و شوهرم هم خوششان نمی آید و می گویند:اه اه... جواد بازی است و این حرفها. آدم چندشش می شود! مردیکه مگر گوسفند داری که می گی زنم!

خلاصه من از این واژه همخانه خیلی خوشم آمد. همخانه برایم تداعی دوستی است. دوستانی که با هم خوش اند و گاهی هم ناخوش. حالا این دوستی به نظر شما مشکل دارد؟ فکر کنم خیلی هم فمینیست ها دوست داشته باشند.